‘Listen to your heart.’ Het staat zowaar genaaid in de binnenkant van de jeansbroek die ik vandaag draag.
Je hoort en leest dergelijke uitspraken overal. En diep vanbinnen voelen we dat er waarheid in schuilt.
Maar is het wel zo evident als het klinkt?
Willen we eigenlijk horen wat ons hart te vertellen heeft? Kunnen we het wel horen? En wat zijn de consequenties als we dat werkelijk zouden doen? Wat komt er dan op het spel te staan? Moet ons leven dan helemaal veranderen?
Volgens mij is het alvast niet zo evident.
Recent begeleidde ik een teamworkshop waarin op een onverwacht moment de energie in de ruimte volledig veranderde. Een persoonlijk verhaal over het steunen van een zieke collega raakte iedereen. De sfeer werd zacht en traag. Stil en diep. De harten gingen even open.
Er ontstond een moment van intimiteit en verbondenheid. Van warme menselijkheid en samenhorigheid.
En bijna even snel als het gekomen was, was het moment alweer voorbij. De hoofden schoten terug aan. De gebruikelijke veiligheden werden opnieuw ingebouwd. De muren rond het hart rezen weer op. Die oude, vertrouwde bescherming tegen afwijzing, kwetsing en onzekerheid.
Geen wonder dat het niet eenvoudig is om ons hart te horen.
We zijn druk bezig met ‘overleven’. In de waanzin van de dag. Tussen meetings, verantwoordelijkheden en verwachtingen door. Bedolven onder onze gedachtenstroom, verlangens en to-do’s. Bezig met wat anderen van ons willen. Met wat wij van onszelf en anderen verwachten. Verloren in verleden en toekomst. Zelden werkelijk aanwezig in het moment.
Velen voelen vandaag dat er iets wringt. Ze verlangen naar meer ruimte. Naar een ander ritme. Ze willen niet langer alleen maar bereiken, presteren of overleven.
Maar zodra we proberen te vertragen, duikt vaak een andere vraag op.
Als we stoppen met streven, met verwachtingen inlossen, met voortdurend grip proberen te houden… wat komt er dan in de plaats?
Wat betekent het eigenlijk om te ‘leven’?
Voor sommigen wordt dat vertaald naar meer me-time, meer vrijheid, een nieuw zelfbeeld of een zorgvuldig opgebouwde bucketlist. Maar ook daar stel ik mezelf soms vragen bij. Is dat werkelijk de stem van het hart? Of spreekt het hoofd gewoon een andere taal? Houden we onszelf opnieuw de belofte voor dat het straks beter zal zijn, als we maar het juiste leven weten samen te stellen ?
Misschien vervangen we gewoon het ene project door het andere.
Dus waar gaat dat dan over: luisteren naar je hart?
Ik weet het niet precies.
Onlangs vergeleek iemand het hart met een schatkist. Een hoeder van een ware schat: een onvoorwaardelijke generositeit naar het leven en naar het hart van de ander.
Dat beeld komt voor mij momenteel het dichtst in de buurt.
Wanneer het hart opengaat, lijkt er een bron van leven vrij te komen. Een stroom die warm en levendig aanvoelt. Sprankelend, zacht en tegelijkertijd krachtig. Niet iets wat we zelf maken of organiseren, maar iets wat zich toont wanneer we even ophouden met onszelf te beschermen.
Dat was wat ik voelde tijdens dat moment in het team. De harten die zich openden. Een genereuze stroom van menselijkheid, zorgzaamheid en liefde die voelbaar werd in de ruimte.
Niet persoonlijke liefde. Niet romantische liefde.
Eerder een liefde die verschijnt wanneer het ‘ik’ wat zachter wordt. Wanneer de muren even zakken. Wanneer we geen verwachtingen meer hebben en durven vertrouwen. In onszelf, in elkaar en misschien zelfs in het leven zelf.
Steeds meer heb ik het gevoel dat luisteren naar je hart niet betekent dat je jezelf en je eigen stem meer volgt. Dat je je leven probeert te optimaliseren. Misschien betekent het juist dat je jezelf minder centraal zet. Dat je je laat raken. Dat je je laat leiden door iets wat groter is dan je eigen plannen en voorkeuren.
Het voorbije halfjaar ben ik hiermee aan het experimenteren. Meer meegaan met wat het leven mij aanreikt.
Niet omdat dat gemakkelijker is. Integendeel. Zodra ik de controle wat loslaat, bots ik op allerlei innerlijke weerstanden. Oude patronen.
En toch ervaar ik tegelijkertijd een rust die ik vroeger minder kende.
Ik voel me betrokken bij wat er gebeurt, maar trek het minder naar mezelf toe. Ik word minder meegesleept.
Soms moet ik er wel om glimlachen. Een deel van mij lijkt de vertrouwde complexiteit en het persoonlijke gedoe immers te missen. Oude gewoontes laten niet zomaar los.
Maar dat hoeft ook niet.
Elk moment biedt opnieuw dezelfde kans én uitnodiging: het hart openhouden. Vertrouwen. Zachter worden zodat iets groters dan jezelf kan doorstromen.
Misschien is dat wel wat luisteren naar je hart werkelijk betekent?
Ik weet het niet zeker. Maar misschien is de zomer een mooi moment voor jou om het zelf te onderzoeken?
Ann